باز هم شاعرانه دزدیدی،لحظه های سپید خوابم را

بین خوب و بد تو می مانم،می کنی سخت انتخابم را

مملو از خاطرات متروکم،خاطراتی که چاپ خواهم کرد

گریه از خواب مرد بیرون زد،تا مجوز دهد کتابم را

من توهم گرفته ام دکتر،تو بگو من کیم؟چرا اینجام؟

می روم توی کوچه می پرسم،یک نفر می دهد جوابم را

هیچکس قالب پنیرت را بی اجازه نمی برد شاعر

تو ولی بی اجازه دزدیدی قالب شعر های نابم را

مثنوی قالب بزرگی بود،پسر ارشدم که دانشجو ست

تازگی عاشق غزل شده است،بیشتر کرده اضطرابم را

دخترم از غزل بزرگتر است،چند بیتی زیادتر دارد

بچه ئ کوچکم دو بیتی بود،خیس می کرد رختخوابم را

همسرم شاعر توانایی ست،من فقط راوی غزلها شم

دوست داری خودم شوم؟باشد،عاشقانه بکن نقابم را

من تروریست نیستم آقا،گر چه از انتحار می گویم

شعر های مرا ترور نکنید،بیشتر می کنید عذابم را

یک نفر پشت بوته ها جا خورد،هی مرا لحظه لحظه می پاید

چند روزی ست تحت تعقیبم،عاقبت می رسد حسابم را